Kasaysayan ng Tonal na Harmoniya

2. Ang Andalusian Cadence (i - VII - VI - V)

Ang pababang tugtog na Am - G - F - E ay nagmula sa gitara ng Renaissance sa Espanya at flamenco. Ang matinding hila nito patungo sa mayor na dominante (E) ay nagbibigay ng marubdob at mapanglaw na tunog.

3. Canon in D ni Johann Pachelbel

Nilikha noong bandang 1680, ang sunod-sunod na I - V - vi - iii - IV - I - IV - V ang naging batayan ng paulit-ulit na pag-ikot ng akorde na ginagamit sa modernong musikang popular.

4. Ang 1950s Doo-Wop Circle

Pinasikat ng mga grupong bokal noong dekada 1950 ang C - Am - Dm - G7. Ang pagpalit ng ikaapat na antas (IV) gamit ang menor na supertonic (ii) ay nagdulot ng mas maayos at banayad na daloy patungong dominanteng ikapito.

"Likas na naghahanap ang tainga ng tao ng resolusyon patungong toniko upang maibalik ang balanse matapos ang tensyon ng dominante." — Arnold Schoenberg (1911)

Ang tablatura ay hindi isang kamakailang pagpapasimple: ang mga nakalimbag na aklat ng vihuela noong ika-16 na siglo ay naglalarawan na ng mga posisyon ng instrumento sa pamamagitan ng mga linya na nauugnay sa mga kuwerdas at mga numero para sa mga fret.

Ang "Libro de música de vihuela de mano intitulado El Maestro" ni Luis de Milán (Valencia, 1536) ay isang maagang sanggunian ng nakalimbag na repertoryong ito.

Ang notasyon ay nagbibigay ng direktang tagubilin upang mahanap ang mga tunog sa instrumento; ang partitura, sa kabilang banda, ay naglalarawan ng mga taas at tagal sa paraan na maaaring ibahagi sa iba't ibang instrumento.

Ang bawat sistema ay lumulutas ng iba't ibang katanungan. Ang tablatura ay tumutulong sa pagpili ng kuwerdas at fret, at maaaring magmungkahi ng isang partikular na pagdidiyit; ang pentagrama ay nagpapahintulot na mas malinaw na masundan ang mga sabay-sabay na linya, ritmo, at mga ugnayan ng taas.

Para sa pag-aaral ng gitara, mainam na basahin ang mga ito nang magkasama: hanapin ang posisyon gamit ang tablatura at pakinggan kung paano binibigkas ng desisyong iyon ang Stimmfuehrung (voice leading) at ang pagpapahayag ng musika.

Sa basso continuo ng panahong Baroque, isang linyang pang-bass at ang mga cifra nito ang gumagabay sa manunugtog upang buuin ang armonya.

Ang mga numero ay nagpapahiwatig ng mga agwat sa ibabaw ng nakasulat na nota; isinasagawa ng musikero ang mga tinig sa pagitan (voice leading) ayon sa mga tuntunin, estilo, at pangangailangan ng ensemble.

Ang sistemang ito ng cifrado ay hindi direktang katumbas ng mga modernong simbolo ng chord, ngunit ibinabahagi nito ang isang praktikal na tungkulin: ang ipaabot ang isang istrukturang harmoniko nang hindi isinusulat ang bawat nota ng saliw.

Ang mga functional na pagsusuri na nauugnay kay Hugo Riemann ay naglalarawan ng mga ugnayan ng tonika, subdominante, at dominante. Ang Nashville Number System, na binuo sa praktika ng mga session musician noong ika-20 siglo, ay nagtatalaga ng mga numero sa mga grado ng tonalidad upang mapadali ang transposisyon.

Halimbawa, sa C major, ang I–vi–ii–V ay tumutugma sa C–Am–Dm–G; sa G major, ang parehong pagkakasunod-sunod ay G–Em–Am–D. Pinapanatili ng numero ang relatibong tungkulin kahit na magbago ang tonalidad.

Sa Gradus ad Parnassum (Vienna, 1725), inorganisa ni Johann Joseph Fux ang mga ehersisyo sa kontrapunto sa isang diyalogo sa pagitan ng maestro na si Aloysius at ng estudyanteng si Josephus. Nag-aalok ang tratado ng isang unti-unting pedagohiya: bawat linya ay dapat magpanatili ng melodikong pagpapatuloy at, kasabay nito, bumuo ng kontroladong mga agwat sa iba pang mga tinig.

Isang kasangkapan upang marinig ang ugnayang iyon ay ang pagkilala sa galaw na kontraryo, pahilis, direkta, at paralelo. Sa isang pagbabago ng kwerdas, ang pagpapanatili ng isang karaniwang nota ay lumilikha ng galaw na pahilis; ang paglipat ng dalawang tinig sa magkasalungat na direksyon ay lumilikha ng galaw na kontraryo.

Sa gitara, ang pagmamasid kung aling tinig ang nananatili at kung alin ang gumagalaw ay nakakatulong upang gawing naririnig na pagpapatnubay ang isang sunud-sunod na posisyon.

Ang mga treatise na binanggit sa artikulong ito ay isinulat para sa iba't ibang instrumento at mambabasa.

Sumulat si Rameau tungkol sa harmony sa pangkalahatan, nagturo si Fux ng counterpoint sa pamamagitan ng vocal exercises, at ang mga tablature book para sa mga plucked instrument ay nagtala ng musika sa pamamagitan ng string at fret sa halip na sa pitch.

Kapag binabasa ng isang gitarista ang mga sangguniang ito ngayon, ang kapaki-pakinabang na tanong ay hindi kung ang isang panuntunan ay obligado pa rin, kundi kung anong problema sa musika ang sinusubukan nitong lutasin: kung paano ikonekta ang mga chords nang maayos, kung paano sumulat ng isang malinaw na bass line o kung paano i-notate ang isang piyesa upang matugtog ito ng ibang musikero.

Ang isang praktikal na paraan upang gamitin ang kasaysayang ito ay ang kumuha ng isang ideya sa bawat pagkakataon sa instrumento.

Tumugtog ng isang cadence at sundan ang bass tulad ng ilalarawan ni Rameau; sumulat ng isang two-voice exercise at suriin ang mga interval nito laban sa mga panuntunan na inirerekomenda ni Fux; basahin ang isang maikling sipi ng tablature at ihambing ito sa parehong musika sa staff.

Ang mga pagsasanay na ito ay nag-uugnay sa makasaysayang teorya sa mga chords at circles na pinag-aaralan mo sa ibang bahagi ng CifraLab, at ipinapakita nila na ang modernong chord symbols ay isang notasyon sa maraming posibleng notasyon.

Mga maiikling tanong para matandaan ang kakabasa mo lang. Walang marka o rekord, kaya kung magkamali ka, makinig ulit at ulitin.